Bu ikinci fotoğraftaki tweet çok dolandı geçen hafta. Altına yazılan yorumları da okudum. Komik (ve aslında naif) tarafından bakanlar da, karına destek olmalısın diye bu babaya kızanlar da çoktu. “Böyle adamlarla evlenmeyin” falan yazmışlar😄

Evet, gerçekten de hem komik, hem hiç değil. Hem naif, hem çok üzücü. Nereden bakarsan. Komik ve naif çünkü çaresizliğini çok tatlı ifade etmiş. Üzücü ve içimi cız ettiriyor; çünkü o anneyi çok iyi tanıyorum. Ve muhtemelen ihtiyacı olan kişi babası değil. (Umarım değildir.) Eşi de değil aslında.

İhtiyacı olan kişi, kendisi.

Kendisini yeniden bulmak, yeniden tanımak.

Şu an kim olduğunu bilmek.

Hiç bilebilecek mi diye bi umut aramak. İşe yarar hissetmek.

El yordamıyla bakım verdiği bebeğine faydası var mı diye şüphesi kalmasın istemek.

Ve ağlamak.

O ağlarken diğerleri paniklemesin, orada dursunlar istemek.

Eşi, anası-babası, arkadaşları vesaire.. çevresindeki kimsenin “lohusalıktan” yorumlarına ve garip(!) bakışlarına maruz kalmadan, doya doya ağlamak.

Ve tahmin etmek zor değil, ilk fotoğraf o içimi cız ettiren günlerden🤍